رباعی شمارهٔ ۱۲۷۵

برداشت: اگر آسمان را از نالۀ خود پر کنم، مرا عذر خواهند نخواند و اگر دشت را از باران پر کنم، باز هم مرا معذور نخواهند شمرد.

برداشت: تو عزیزترین و ارزشمندترین کسی برای من هستی و وقتی به دنبالت می‌دوم، جانم را هم گویی به دنبالت می‌آورم، پس در این پیگیری هیچ گناهی ندارم.