رباعی شمارهٔ ۱۲۷۲

در این شعر، شاعر از نوسانات احساساتش سخن می‌گوید. گاهی از دلشکستگی و غم یارانش ناراحت است و گاهی به خاطر دوستانش دلتنگ و ناآرام می‌شود. اما در نهایت، می‌خواهد از زندگی لذت ببرد و دنبال خوشی باشد، اما سوالش این است که به کدام دلیل و دلخوشی می‌تواند واقعا خوشحال باشد.