غزل شمارهٔ ۴۴۹

برداشت: ای جانا، زیبایی روح بسیار خوب و دلنشین است، اما زیبایی و حسن تو چیز دیگری است.

برداشت: ای کسی که سال‌ها صفات روح را تفسیر می‌کنی، لطفاً یک صفت نشان بده که با ذات واقعی آن مطابق باشد.

برداشت: در چشمانم، نور و زیبایی خیال او بیشتر می‌شود، اما با این حال، در مسیر رسیدن به او، حس ناخوشایندی وجود دارد.

برداشت: هر لحظه که به زیبایی آن چهره نازنین می‌نگرم، به قدری از عظمت و شکوه آن متعجب می‌شوم که فقط می‌توانم با کمال احترام بگویم: "خدا بزرگ است."

برداشت: دل به چشمی برخورد که به یاد تو همیشه در حال پرواز است. وای بر آن حال که چه قدر دل و چشم را پرورش می‌دهد.

برداشت: از زیبایی‌ها و موجودات لطیف مثل حور و ماه و روح و پری صحبت نکن، چون آن‌ها به او نمی‌رسند و او چیز دیگری است.

برداشت: دوستی که به خاطر عشق تو به خود می‌بالد، اگر نبود، کجا می‌توانست دلی پیدا شود که شایسته‌ی چنین عشقی باشد؟

برداشت: هر دلی که شب را در آرزوی تو سپری کند، مانند روز روشن است و در آن نور و روشنی وجود دارد.

برداشت: هر کسی که به آرزوی خود نرسد، مانند کسی است که بی‌هدف و تنها به دنبال تو می‌گردد. هدف واقعی او در واقع به راحتی و بدون ظاهر به او می‌رسد.

برداشت: هر کسی که در عشق تو دچار زحمت و عذاب شد، در نهایت به شادی و خوشبختی می‌رسد، زیرا عشق تو برای او مانند چشمه زلال و بیکران است.

برداشت: دلایل زیادی مانع از رسیدن من به زمین می‌شود، زیرا به امید وصال تو هستم. با این که از دوری تو رنج می‌برم، اما این امید بزرگتر از هر چیز دیگری است.

برداشت: دل شاد کن و از ظلم دشمنان ناراحت نباش؛ به یاد داشته باش که خداوند حق و حقیقت را به حق‌داران خواهد داد.

برداشت: اگر دشمن از زرد رویی و دردمندیِ من خوشحال می‌شود، باید بداند که این بیمارگونی تنها از زیبایی‌ِ ناشی از چهره مانند گل سرخ معشوق ناشی می‌شود.

برداشت: زیبایی و خوبی معشوقم بالاتر از تمام دردها و سختی‌هایی است که متحمل می‌شوم. در واقع، هر چه درد من سنگین و وخیم باشد، محبت او برای من بیشتر و ارزشمندتر است.

برداشت: وقتی که کسی در حالت زعفرانی و درد است، به طور طبیعی هرچند که به او درد زیادتری برسد، اما صدای ناله‌اش کمتر می‌شود.

برداشت: شمس دین، مانند ماه از تبریز درخشش دارد. خود ماه چه ارزشی دارد در مقابل چهره‌ای که زیبایی‌اش از هر ماهی فراتر است.