رباعی شمارهٔ ۱۲۶۹

در این شعر، شاعر از صبح زیبا و جشن عید سخن می‌گوید و به camaraderie و شادی در این لحظات اشاره می‌کند. او خواستار آوای خوش و نوشیدن از قدح است و به نشانه خوشبختی و زندگی پر از لذت، سلامی به زمانه می‌دهد. به نوعی، شعر دعوت به جشن و شادی در کنار دوستان است.