رباعی شمارهٔ ۱۲۶۴

شاعر در این بیت به شادی و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق مانند جامی است که او را خوشحال می‌کند. او عشق را به عروسی تشبیه کرده و خود را در حال شادی و خوشحالی می‌داند. شاعر به عشق سوگند می‌خورد و می‌گوید که اگر روزی بی‌عشق باشد، احساس کسالت و بی‌حوصلگی خواهد کرد.