رباعی شمارهٔ ۱۲۶۳

این ابیات بیانگر حالت عاشقانه شاعر است. او عشق را همچون می‌نوشتی می‌داند که باعث بیداری او شده و بهار را به گلزار تشبیه می‌کند. همچنین سوگند می‌خورد به عشقی که برای او مانند کار جدی و مهمی است؛ در روزی که عشق در زندگی‌اش نیست، او احساس بی‌حالی و بیکاری می‌کند.