رباعی شمارهٔ ۱۲۶۲

برداشت: عشق از ریشه و پایه‌ای برخوردار نیست و به مانند دریاهای وسیع و عمیق است. این عشق، همچون دریایی نامتناهی می‌باشد که پر از رازها و اسرار قدیمی است.

برداشت: همه جان‌ها در دریای خالص وجود غرق شده‌اند، اما تنها یک قطره از این دریا موجب امید است و باقی‌مانده‌اش ترس و نگرانی ایجاد می‌کند.