رباعی شمارهٔ ۱۲۶۰

این شعر به بیان ماهیت انسان می‌پردازد. شاعر می‌گوید که جهان مادی و جسمانی است، اما روح و نور وجود انسان را تشکیل می‌دهد. همچنین اشاره می‌کند که با دور شدن از دنیای مادی و ظلمات، انسان به مقام بالاتری دست می‌یابد و به شخصیت‌هایی چون خضر و آب حیات تبدیل می‌شود. در واقع، این شعر به جستجوی معنویت و زندگی واقعی فرامی‌خواند.