رباعی شمارهٔ ۱۲۵۹

در این بیت، شاعر به یاد می‌آورد که با نام‌های مختلفی از دوستان خود و لذت‌های زندگی، سعی کرده است بر دل تنگ و غمگین خود غلبه کند. او همچنین از ساقی (دوست یا محبوب) می‌خواهد که دیگر درباره‌ی بزرگ‌منشی و لاف زدن صحبت نکند، زیرا آنها به خوبی از شراب و لذت‌های زندگی استفاده کرده‌اند. به‌طور کلی، این شعر حسرت و تلاش برای فراموشی دردها و غصه‌ها را به تصویر می‌کشد.