رباعی شمارهٔ ۱۲۵۷

شاعر در این بیت می‌گوید که شب برای می‌خواران هم‌دم و رفیق است و خود را به عنوان جانِ کسی که عاشق شده و دلی سوخته دارد معرفی می‌کند. در کنار این، اشاره می‌کند که افرادی که از عشق بهره‌ای نبرده‌اند، هر شب به یاد مردن و جدایی احساس می‌کنند.