رباعی شمارهٔ ۱۲۵۶

شاعر در این بیت‌ها به حال و هوای خود اشاره می‌کند. او شب را گذرانده و هنوز در حال خیالی و عاشقانه به سر می‌برد. او به عشق و دل‌باختگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که در حضور محبوب، خوشحال و شاداب است. به طور کلی، این اشعار از احساسات عمیق عاشقانه و شگفتی‌های عشق سخن می‌گوید.