غزل شمارهٔ ۴۴۷

برداشت: ای گل، اگرچه چهره‌ات بسیار زیبا و نازک است، اما چهره‌ات را در برابر کسی نشان نده که او نیز بسیار لطیف و حساس است.

برداشت: این بیت می‌گوید: در دل خود نگه‌دار که اگر بر چهره‌ات نگاهی بیندازد، کسی که راز دل را می‌داند و محبوبی لطیف و حساس است، شگفتی‌هایی در قلبش پنهان است.

برداشت: وقتی آرزو به اندازه‌ای زیاد می‌شود که از حد خود فراتر می‌رود، بهتر است با احتیاط عمل کنی و خودت را به زحمتی نیندازی، زیرا این خواسته‌ها بسیار شکننده و حساس هستند.

برداشت: اگر همیشه بی‌خود از خودت باشی، آن وقت تمام زمان توست. و اگر نه، در زمان مناسب بیاید، چون اسرار لطیفی وجود دارد.

برداشت: دل خود را از غم پاک کن، زیرا که دل محل زندگی خیال اوست و خیال آن معشوق زیبا و فریبنده، ظریف و لطیف است.

برداشت: روزگاری سایه‌ی زیبای یک گل بر یاد و خیال دوست روشنی بخشید و این کار به نوعی جادوگری برای دوست عزیز است که بسیار لطیف و دلنشین می‌باشد.

برداشت: در خیال خود به بزرگ شهرت تبریز چشم ندوختی، شمس دین. به تو نگاه کن؛ چون تو هم در مقامی پایین‌تر از او قرار داری؛ چرا که این شاه، خون‌ریز و سرسخت است و تو نازک و لطیف هستی.