رباعی شمارهٔ ۱۲۴۹

شاعر از پذیرش نیستی و مرگ سخن می‌گوید. او به این فکر می‌کند که وقتی به نیستی می‌رسد، از آن خوشنود است و حتی به کسانی که برای زندگی و هستی پند می‌دهند، لبخند می‌زند. او به خود می‌گوید که اگر روزی به سبب مرگش بکشند، هیچ‌کس برای او نخواهد گریست، و بر این واقعیت می‌خندد.