رباعی شمارهٔ ۱۲۴۶

برداشت: ای ریاکاری، من ترانه‌ات را با صدای بلند گفتم و تو در سکوت باقی ماندی. داستان تو را نیز با صدای بلند روایت کردم.

برداشت: در عالم نه نامی از تو هست و نه نشانی، من تو را معرفی نکردم و فقط به تو اشاره کردم.