رباعی شمارهٔ ۱۲۴۳

در این اشعار، شاعر از مشاهده محبوب خود سخن می‌گوید و به زیبایی او اشاره می‌کند. او می‌گوید که در هر جایی که محبوب حاضر است، قلبش از آن آگاه است. همچنین، او به شبی اشاره می‌کند که محبوبش را می‌بیند و آن را به شب قدر و اهمیت آن در زندگی‌اش تشبیه می‌کند. شاعر با احساساتی عمیق از عشق و زیبایی، به ارزش و تأثیر وجود محبوب در زندگی‌اش اشاره می‌کند.