رباعی شمارهٔ ۱۲۳۵

در این شعر، شاعر از احساس شدید خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او با وجود اینکه نام‌های زیادی را برای ننگ و درد خود انتخاب کرده، اما در نهایت متوجه می‌شود که با عشق و محبت به معشوق، دل خود را به او سپرده است. در پایان، اشاره می‌کند که عشق او همچون آبگینه‌ای شکننده است که بر سنگی سخت برخورد کرده و در نتیجه آسیب دیده است.