رباعی شمارهٔ ۱۲۳۴

در این بیت، بیان می‌شود که گروهی از دوستان به سمت شادی و سرور رفتند و از تلخی‌ها (غوره) به شیرینی‌ها (دوشاب) روی آوردند. همچنین، آن‌ها از پرده‌نشینان شب به سمت نور مهتاب حرکت کردند و در میان بیداران، خود را در خواب و آسودگی یافته‌اند. به طور کلی، اشاره به تغییر حالت از غم و خواب به خوشبختی و بیداری دارد.