غزل شمارهٔ ۴۴۵

برداشت: این شعله عجیبی است که لحظه‌ای نمی‌ماند، چه در نزد معشوق باشد و چه دور از او.

برداشت: صورت هیچ ثباتی ندارد، پس چگونه می‌توان به آن تکیه کرد؟ معنی نیز چون به وضوح آشکار نیست، نمی‌توان به آن دست یافت.

برداشت: جهان مانند یک شکارگاه است و مردم موجودات شکار شده در آن. اما نشانه‌ای از وجود یک حاکم یا مدیری در میان آن‌ها دیده نمی‌شود.

برداشت: هر جا که ما باشیم و در مقام میهمانی و بزرگی قرار داشته باشیم، آن سوی که مهمانی و اقتدار امیر وجود دارد، جایی برای وزن و بار نیست.

برداشت: ای روح، لطفاً از این دنیای ظاهری دست بکش و زیبایی واقعی را نشان بده، زیرا همه این چیزها تنها زینت و ظاهر هستند و حقیقتی در پس آن‌ها وجود ندارد.

برداشت: هر کجا که غبار و گرد و غبار بلند می‌شود، آنجا نشانه‌ای از حضور لشکر است، چون آتش همیشه بدون دود و بخار نمی‌سوزد.

برداشت: در این دنیا نمی‌توانی در مورد ارزش و شخصیت یک مرد تنها با ظواهری که دور اوست قضاوت کنی، چرا که آنچه در ظاهر دیده می‌شود نمی‌تواند نشان‌دهنده‌ی واقعیات درونی او باشد. برای شناخت یک مرد، باید به عمق وجود او و کارهایی که انجام می‌دهد توجه کرد.

برداشت: ای خوشبخت، اگر تو به دنبال چیزی باشی، جوینده‌ای برای تو پیدا می‌شود که رحمتش پایان‌ناپذیر است.

برداشت: وقتی سرنوشت بر تو چیره می‌شود، می‌فهمی که در مسیر زندگی که در آن قرار داری، انسان‌ها اختیاری دارند، اما در واقع اختیاری واقعی در دستشان نیست.

برداشت: من در فقر و تنگدستی تصمیم گرفتم سخنکم بگویم، اما آن گلی که دیدم در کنار خود خار ندارد، دیگر نمی‌توانم سکوت کنم و حرفی نزنم.

برداشت: ما مانند خاری در زیر این فرش برادر هستیم. این که ما از این جنس خاریم، افتخار است و ننگ نیست.