دشنامم ده که مست دشنام توام
مست سقط خوش خوش آشام توام
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر به نوعی وابستگی و عشق عمیق به معشوق اشاره میکند. او خودش را مست دشنام و کلمات معشوق میداند و میخواهد که زهراب (زهر) معشوق را بنوشد، زیرا آن را شیرین و خوشایند احساس میکند. در واقع، او در حالت تسلیم و رام بودن برای معشوق خود است و این احساس را بیان میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
زهرابه بیار تا بنوشم چو شکر
من رام توام رام توام رام توام