رباعی شمارهٔ ۱۲۲۷

در این شعر، شاعر به نوعی از نواقص و بی‌توجهی نسبت به خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی لباس و ظاهرش به قیمتی ناچیز فروخته شده‌اند و این نشان‌دهنده‌ی کم‌ارزشی اوست. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌کس نامش را در دنیا نشنیده است و این حس بی‌هویتی و بی‌اعتباری را به وضوح بیان می‌کند. در نهایت، او با تأکید بر هیچ بودن خود، احساس تنهایی و عدم‌اهمیت را منتقل می‌کند.