رباعی شمارهٔ ۱۲۲۶

در این رباعی روی سخن مولانا به فردی دوبین است (اصطلاحا چپ‌چشم)که منظور انسانی‌ست که به همه چیز شک دارد، او به احول (دوبین) گوشزد می‌کند جهان هستی با تمام فراز و نشیب‌هایش دارای یک نظم واحد است و حتی با نگاه کردن به مردمک یک چشم، می‌توان تمام گیتی و کهکشان‌ها و کائنات را مشاهده کرد و البته که مولانا همیشه سعی بر بسته نمودن چشم سر و باز نهادن چشم دل دارد.