رباعی شمارهٔ ۱۲۲۰

در این شعر، شاعر از چشمه‌ای به نام "دل" سخن می‌گوید که زیبایی و احساساتش را به تصویر می‌کشد. او به زیبایی آن چشمه اشاره می‌کند و می‌گوید که از آن آب بسیاری برداشت کرده است. همچنین از روزهایی یاد می‌کند که مانند دل، با شوق و عشق به دور چشمه می‌دویده‌اند. به طور کلی، شعر به ارتباط عمیق انسان با احساسات و زیبایی‌های درونی‌اش اشاره دارد.