رباعی شمارهٔ ۱۲۱۸

این ابیات بیانگر احساس عمیق و عاشقانه شاعر نسبت به معشوق است. شاعر می‌گوید که حتی در سختی‌ها و جنگ‌ها نیز از بودن در کنار محبوبش خوشحال است. او به ملامت‌ها و انتقادهای دیگران توجهی ندارد و عشق خود را ارج می‌نهد، حتی اگر این عشق به او ننگی هم ببخشد. در واقع، او این عشق را با افتخار می‌پذیرد.