رباعی شمارهٔ ۱۲۱۷

در این ابیات شاعر به حالتی از خیال و غرق شدن در افکار و تصورات خود اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که مانند یک گرداب در درون خود غرق شده و جریان ناگزیر آن او را به عمق می‌برد. همچنین، به دیده‌اش می‌گوید که او هنوز در خواب است و حتی در خواب هم می‌داند که در حالت خواب به سر می‌برد. این نشان‌دهنده نوعی آگاهی در خواب و تفکر عمیق شاعر است.