رباعی شمارهٔ ۱۲۱۵

شاعر در این بیت به احساسات درونی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر لحظه‌ای در آتش عشق شعله‌ور شود، آرزو دارد که بتواند محبوبش را فراموش کند. همچنین، او به دنبال راهی است که با نوشیدن، بتواند حالتی مستی به خود بگیرد تا از عقل و اندیشه دور شود و به یاد محبوبش نماند.