غزل شمارهٔ ۴۴۳

برداشت: ای دوست، شنیده‌ای که می‌گویند: «از دل به دل، پنجره و دریچه‌ای هست» فرض کن پنجره نه، سوراخ سوزنی راه هست.

برداشت: هر کس که از این راه، غافل شد خود اگر دانشمند روزگار است، ابله و کودنی بیش نیست.

برداشت: از آن روزنه در خانه هم‌نشین خود نظر کن ببین در آنجا نور هست یا تاریکی.

برداشت: اگر آنجا روشن است و نور آن بر تو می‌زند، قدر آن را بدان که گنج و معدن جواهری است.

برداشت: با او همراه شو که شاه و پهلوان است، او را محترم بدار که عزیز و لطیفی است.

برداشت: به او مهر بورز و از او جدا مشو و از او بهره ببر که آزاده و سرفرازی است.

برداشت: برو و در کنار خانه او و نزدیک او اقامت گزین که در آنجا فرشتگان هستند.

برداشت: می‌خواهم که بیشتر توضیح دهم اما دلم می‌لرزد زیرا چیز عجیب، کمیاب و بی‌ما و منیست.

برداشت: آنجا که او نیست تن و روان آدمی، ازهم گسسته و بیگانه‌اند همچون آب و روغن.

برداشت: خواهی اهمیت بده و خواهی اهمیت مده تو را این گفتنی است؛ اگر حتی قفل آهنی بر دهانم بزنند

برداشت: باز کردن و شکافتن آهن برای داوود عشق دشوار نیست و آسان است؛ خامش که شاه عشق، عجب قوی و زورمند است همچون رُستم.