رباعی شمارهٔ ۱۲۰۷

شاعر در این بیت به این نکته اشاره می‌کند که وقتی به کار خود عمیقاً فکر می‌کند، احساس می‌کند که جهان را به یک چشم دیگر و نیکو می‌بیند. او می‌گوید که با وجود این که چشمان خودش ممکن است ناتوان باشد، اکنون دنیا را به چشم خداوند می‌نگرد و این دیدگاه به او کمک می‌کند تا زیبایی‌های جهان را بهتر درک کند.