رباعی شمارهٔ ۱۲۰۵

در این بیت، شاعر از احساسات خود نسبت به معشوقش سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که جان و دلش را به معشوق داده است، اما به ناچار به دلایلی، عشق را ترک کرده و به نوعی از آن جدا شده است. این جدایی و فاصله به استعاره‌ای از طلاق تعبیر شده که نشان‌دهندهٔ درد و رنج ناشی از عشق ناتمام است.