رباعی شمارهٔ ۱۲۰۳

در این بیت شاعر به زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید زمانی که او می‌آید، به شادی و نوشیدن می‌پردازیم. وقتی موقتاً از زیبایی‌ها و لحظات خوش بهره‌مند می‌شویم، در عین حال می‌دانیم که این لحظات زودگذر هستند. اما در نهایت، در روز وصال و دیدار معشوق، به شادمانی و خوشحالی دست خواهیم یافت.