رباعی شمارهٔ ۱۲۰۲

در این ابیات، شاعر به تجربیات عاشقانه و نحوه‌ی ابراز احساساتش اشاره می‌کند. او از پرده‌ی عاشقانه صحبت می‌کند که نشان‌دهنده‌ی عشق و محبت است و با شجاعت آن را کنار می‌زند. همچنین، با اشاره به مطرب عشق، به هماهنگی و هم‌نوایی در عشق می‌پردازد و استفاده از آلت‌های موسیقی (چنگ، دف، نای) به مفهوم هماهنگی و زیبایی در عشق اشاره دارد.