غزل شمارهٔ ۴۴۲

برداشت: عشق و محبت به دوست، وظیفه‌ای واجب برای عاشقان است. باید همچون سیلی خروشان به دنبال یار و دوست حیات‌بخش بگردند و او را بیابند.

برداشت: او خود همه‌ی خواست‌ها را دارد و ما مانند سایه‌هایی هستیم. تمام گفت‌وگوهای ما هم تنها درباره‌ی اوست.

برداشت: گاهی در حالتی هستم که مانند آب زلال و روان، با دوست احساس خوشی می‌کنم و گاهی دیگر مانند آبی که در ظرفی محبوس شده، در کنار او احساس محدودیت می‌کنم.

برداشت: گاهی مانند حویج در دیگ جوشان می‌پزیم و او در فکر می‌زند که این چنین است ذات دوستی.

برداشت: گوش ما را با سخن خود پر کرده تا با یک نفس، روح ما را با عطر دوست پر کند.

برداشت: وقتی که روح او از وجودش خارج شود، دیگر نمی‌توان از او فرار کرد. من در این دنیا ندیدم که هیچ روحی از دشمنی با محبوب خود جدا شده باشد.

برداشت: اگرچه به خاطر ناز و زیبایی‌ات در دل من ذوب می‌شوم و وقتی موی تو به آرامی بر می‌خورد، هرگز حاضر نیستم که این نعمت را حتی به تمام دنیا هم بفروشم.

برداشت: ما با دوستانمان نشسته‌ایم و در حال حال و هوای شادیم و از مستی و خوشحالی در کوی دوست، زنگ دوستی را به صدا درمی‌آوریم.

برداشت: تصاویر ناخوشایند و افکار زشت ناشی از طبیعت ضعیف انسان هستند و این به هیچ وجه به دوست واقعی مربوط نمی‌شود.

برداشت: سکوت کن تا صفات درونی‌ات خود را نشان دهد. گریه‌ها و نمایش‌های بی‌معنایت را کنار بگذار و به درک عمیق‌تری از دوست بپرداز.