رباعی شمارهٔ ۱۲۰۱

در این بیت، شاعر بر ارزش آزادی تأکید می‌کند و می‌گوید تا وقتی که خودم زندگی ساده‌ای مثل خوردن دوغ و داشتن کاسه‌ام را داشته باشم، هیچ چیز دیگر نمی‌تواند مهم‌تر از آزادی‌ام باشد. حتی اگر به خاطر وضع مالی‌ام مجبور به سکوت یا تحمل شرایط سخت باشم، هرگز آزادی را در مقابل بندگی و ذلت نخواهم فروخت.