رباعی شمارهٔ ۱۲۰۰

در این ابیات شاعر می‌گوید که شاید فکر کنی من از تو کم می‌بینم، اما هر لحظه تو را با دقت نگاه می‌کنم. او بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند شادی‌هایی که به خاطر غمت در دلش ایجاد می‌شود را تصور کند. به عبارتی دیگر، حتی با وجود غم، او از اثرات و احساسات عمیق و شادی‌آور ناشی از عشقش به معشوق آگاه است.