رباعی شمارهٔ ۱۱۹۷

در این شعر، شاعر به معشوقش می‌گوید که نباید فکر کند او از او فاصله گرفته یا به کسی جز او توجه کرده است. او تأکید می‌کند که از عشق او جدا نشده و همچون سیل به سوی زبانی که دوست دارد، روان است.