غزل شمارهٔ ۴۴۱

برداشت: من آرزومند باغ و گلستانم؛ رخت را از ورای حجاب بیرون آر. من طالب شیرینی فراوان هستم، لب گشا و سخنی بگو!

برداشت: ای منتهای تابندگی زیبایی، لحظه‌ای از ورای ابر ذهنیم بیرون آ، زیرا که خواهان دیدن آن چهره‌ی تابنده‌ی پرنورم.

برداشت: دلم هوای تو کرد و صدای کوبه‌های طبل، در گوش لطیفم، اعلان ورودت به قصر درونم را آغازید، بازگشتم که طالب یاری پادشاهم هستم!

برداشت: از روی ناز گفتی که «مرا بیش از این مرنجان و برو!» بازشنیدن آن گفتنت که «بیش از این مرنجان مرا» آرزوی من است!

برداشت: حتی رفتار دافعانه‌ات که از طریق دربانت می‌گویی: برو! شاه در خانه نیست! و یا آن ناز و بازی و بداخلاقی دربانت را آرزومندم.

برداشت: خوبی‌های مردمان، قراضه‌هایی از خوبی‌هایی هستند که تو معدن آن هستی و من آرزومند خود آن مخزن خوبی‌هایم

برداشت: آن روزی که چرخ فلک نصیب ما می‌کند همانند سیل بی‌وفاست، (سریع جاری می‌شود و فردا خبری از آن نیست)، من مثل ماهی به ماء (آب حیات) زنده‌ام و نهنگ‌وار عاشق بودن در دریایی بزرگ (رزق من را خودت بده نه فلک)

برداشت: مثل یعقوب تاسف دوری تو را می‌خورم و آرزومند دیدار زیبا رخم، یوسف کنعان، هستم.

برداشت: از تو دورم و شهر برایم بدل به زندان شده، از نبودند آرزومند آوارگی و کوه و بیابان شده‌ام.

برداشت: در راه عشق، همراهانی سست عنصر دارم که دل‌گیرم کرده‌اند، آرزومند داشتن همراهانی چون شیر خدا و رستم دستان هستم (تا در جنگ با اژدهای نفس یاریم کنند)

برداشت: آنچنان از ظلم فرعون و خودش جانم ملول شده که آرزومند معجزه‌ای همچون نور موسی می‌گردم.

برداشت: از این مخلوقات همیشه ناراضی و گریان، دلم از غم پر شده و اندوهگین گشته‌ام. آرزومندم که دوباره صدای شاداب و نعره‌های پر از نشاط مستان را بشنوم.

برداشت: من از بلبل خوش‌صداترم اما برای دوری از تیر حسد مردم، سکوت کرده‌ام و آرزوی فریاد زدن دارم.

برداشت: دیشب پیرمردی  چراغ به دست را دیدم که به علت خستگی از دست شیاطین و وحشیت آدم‌نماها، دنبال «انسان» و انسانیت می‌گشت.

برداشت: جویندگان قبلی گفتند که قبلا بود و دیگر نیست، شیخ گفت: من هم دنبال آن چیزی هستم که دیگر پیدا نمی‌شود.

برداشت: من مفلسی هستم که عقیق کوچک نمی‌پذیرم، بلکه دنبال معدن عقیقی هستم که به‌ندرت یافت می‌شود و ارزنده (=ارزان) است. [عقیق نماد دهان و معدن عقیق نماد کلمات استاد/پیر است]

برداشت: آن معدن عقیق از چشم‌ها پنهان است اما همه‌ی چشم‌ها از او است. آرزوی دیدار آن استادی را دارم که صنع و هنرش آشکار است اما خودش پنهان.

برداشت: کار من از حرص و آرزو داشتن گذشته است، منظورم از معدن عقیق و تمام مثال‌های بالا فهم ریشه‌ و زیربنای رکن‌ها و بنیان‌ها است.

برداشت: گوشم که فقط قصه‌ی ایمان را شنید، مست شد. پس سهم چشمم کجاست؟ دیدار تصویر ایمان نیز آرزوی من است.

برداشت: در آن لحظه که صورت عشق را دیدم، از خوشی این دیدار، در بک دست جام‌ باده می‌گیرم و در یک دست موهای مجعد یار را. آرزومند چنین رقصی در وسط میدان شهرم.

برداشت: ساز رباب می‌گوید: از انتظار (رسیدن تو به مقام ایمان و به رقص آمدنت) کردیم!  من هم آرزومند دست و‌آغوش و مضراب نوازنده‌ام عثمانم!

برداشت: ای رباب! تو رباب عثمانی، من هم رباب عشقم. نوازنده‌ی من خود جناب عشق است، من هم مثل تو آرزوی زخمه‌ی نوازنده‌ام را دارم، فقط نوازنده‌ی من «رحمٰن» است!

برداشت: حال ای مطرب ظریف، باقی این غزل را اینگونه در نظر بگیر و بخوان که:

برداشت: ای خورشید موجبِ فخرِ تبریز، روی خود را از محل اشراق در درون طلوع ده، من هدهدم و آرزویم حضور در محضر سلیمان است.