تا چند بهر زه چون غباری گردم
گه بر سر که گه سوی غاری گردم
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات به تکرار و بیهدفی زندگی اشاره میکند. او با تصویرسازی از خود به عنوان غبار و کودک، احساس ناپایداری و بیثباتی را بیان میکند. او از سؤال و تردید دربارهٔ اینکه تا کی باید به این حال ادامه دهد، سخن میگوید و به دنبال یاری و راهی برای تغییر وضعیت خود است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
تا چند چو طفل بر نگاری گردم
یک چند گهی بگرد یاری گردم