رباعی شمارهٔ ۱۱۹۰

این شعر نشان‌دهندهٔ عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر بیان می‌کند که تا زمانی که زنده است، بندۀ معشوقش مرجان (زیبا) خواهد بود و دلی که از زلف‌های پریشان او مشغول است دارد. او با احساساتی عمیق خود را مانند نای و چنگی توصیف می‌کند که در خدمت و مهمانی معشوقش است. در کل، نشان‌دهندهٔ شیفتگی و احترام به معشوق است.