رباعی شمارهٔ ۱۱۸۹

در این اشعار، پیام شاعر این است که من تا زمانی که تو دل از خود نکند و آنچه را گفتم نپذیری، چیزی به تو نخواهم داد. شاعر از محبوب می‌خواهد که به خود ساختگی و مردگی نپردازد، زیرا جان و زندگی او را تا زمانی که زنده است، به کسی نخواهد داد.