رباعی شمارهٔ ۱۱۸۸

شاعر در این ابیات به تجربه‌های عمیق عاشقانه خود اشاره می‌کند. او با نمادهای آتش و آب، نشان می‌دهد که در عشق، درد و رنج را احساس کرده و مانند رباب، دلش را با زیبایی و نواخته شدن در عشق شکل داده است. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده عمیق‌ترین احساسات عشق و تاثیر آن بر روح و دل انسان است.