رباعی شمارهٔ ۱۱۸۷

شاعر در این شعر به شادی و خوشحالی خود اشاره می‌کند که ناشی از عشق و وصال یار است. او احساس می‌کند که شب و روزش در عشق تفاوت پیدا کرده و از این رحمت عشق، فراتر از زمانی که در آن قرار دارد، رهایی یافته است.