رباعی شمارهٔ ۱۱۸۴

در این شعر، شاعر از آرزوی خود برای شادی و خوشی صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که فراتر از دنیای مادی، شادی واقعی را جستجو می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که لبخند بزند، زیرا لبخند او برایش گشایش و آرامش به ارمغان می‌آورد.