غزل شمارهٔ ۴۴۰

برداشت: امروز شهر ما رونق و زندگی فراوانی دارد، زیرا که محبوب‌ترین و زیباترین آنان در میان ماست.

برداشت: چطور ممکن است کسی در شهری که مردی قوی و شجاع مانند صارم در آن زندگی می‌کند، دچار حیرت و اندوه باشد یا نتواند خوشحال باشد؟

برداشت: زمانی که آفتاب زیبایی بر زمین تابید، در آن لحظه زمین بهتر از آسمان می‌شود.

برداشت: پرندگان بر روی درختان سبز پرواز می‌کنند که نشان‌دهنده سلطنت و عظمت پادشاه ماست، و او تنها نیست، بلکه بسیاری دیگر نیز در این مقام هستند.

برداشت: ای جان محبوب من، از طرف ما سلامی بفرست. بر ما رحم کن که عشق تو بی‌پایان و بی‌نهایت است و ما در ضعفی شدید به سر می‌بریم.

برداشت: وقتی که دنیا مثل تو سرسبز و خوشبو نباشد، مانند بهاری سرشار از زندگی نیست. اگر ایمنی وجود نداشته باشد، مانند شیر که نگهبانی می‌کند، فایده‌ای ندارد.

برداشت: زمانی که او به دل نرسیده و به خانه نرفته، می‌داند که زندگی‌اش به خاطر بوی اوست که همان یار مهربان است.

برداشت: آن کسی که تو را به خود جذب کرده و قدرتش تو را تحت تأثیر قرار داده، خالق توست. و آن کسی که به جانت نزدیک شده و در دل تو جا گرفته، صاحب قرآن و بینش الهی است.

برداشت: او همچون ماهی است که هرگز محو نمی‌شود و مانند خورشیدی است که هیچگاه کمرنگ نمی‌شود. او نوشیدنی است که هیچ‌کس را مست نمی‌کند و منفعتی است که هیچ زیانی به همراه ندارد.

برداشت: آن پادشاه بزرگ یک مجلس شاد برگزار کرده و در آن شمع، شراب و معشوق وجود دارد. امروز همه چیز رایگان و بدون هزینه است.

برداشت: وقتی که آدم intoxicated می‌شود، حقیقت او نمایان می‌شود. در چنین حالتی، انسان به خود واقعی‌اش که نشان‌دهنده قدرت و شجاعت اوست، دست می‌یابد.

برداشت: وقتی نسیم ملایمی به وزیدن درمی‌آید، گل‌ها از خارهایشان جدا می‌شوند و باران، گیاهان را در باغ می‌آزماید.

برداشت: بی‌احترامی و خودخواهی چه سودی دارد؟ هر کسی که خود را برتر از دیگران می‌داند، واقعاً در اشتباه است و فقط به دنبال فریفتن خود و دیگران است.

برداشت: سکوت کن تا او به زبان بی‌کلام خودش توضیح دهد که چیست. این زبان‌ها اگر واقعاً زبان هستند، به چه معنا هستند؟