رباعی شمارهٔ ۱۱۸۰

شاعر در این اشعار از عشق و longing خود به محبوبش سخن می‌گوید. او به یاد لبهای محبوبش، گوشه‌ای از زیبایی‌اش را می‌بوسد و چون نمی‌تواند به او برسد، زمین را به عنوان نماد سجده می‌بوسد تا عشق و محبتش را ابراز کند.