رباعی شمارهٔ ۱۱۷۹

در این شعر، شاعر از وابستگی عمیق خود به میکده و جام می سخن می‌گوید. او دل و جانش را به میکده وقف کرده و از سر مستی و غم رستم یاد می‌کند. به نوعی می‌توان گفت که او در پی پیوندی بین دل و جانش است، ولی این دو به دلخواهش نمی‌پیوندند و در نتیجه احساس غم و جدایی می‌کند.