رباعی شمارهٔ ۱۱۷۵

در این شعر، شاعر در وصف عشق و یاد محبوبه‌اش سخن می‌گوید. او می‌گوید که هر جا بویی را حس کرده، به یاد معشوق خود اشک ریخته و در هر چمنی که درختی را دیده، به خاطر قد و قامت محبوبش آن درخت را بوسیده است. به عبارت دیگر، عشق او در هر گوشه‌ای از زندگی‌اش و در هر چیزی که می‌بیند، حضور دارد.