رباعی شمارهٔ ۱۱۷۳

این شعر به ابراز احساس غم و اندوه شاعر از جدایی و عشق می‌پردازد. شاعر از بزرگ‌منشی و کرم معشوق سخن می‌گوید و اینکه چرا باید به خاطر غم او تکبر کند یا دنیا را پر از صدای دلشکستگی‌اش سازد. او همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که در برابر مهربانی و بزرگی معشوق، شکوه و عظمت خود را ناچیز می‌بیند و نمی‌تواند خود را از غم دور کند.