غزل شمارهٔ ۴۳۹

برداشت: روزهایی که با تو گذشت، ای عزیز، برای من پر از خوشحالی و شگفتی بود. اما اکنون نگرانم که نکند با دوری تو، این روزهای خوب به پایان رسد.

برداشت: انگار شب‌هایم زیبا و دل‌انگیز است، اما جدایی تو مانند آتش است و واقعاً این درد فراغ را بیشتر کرده است.

برداشت: عاشق در شب از غم و اندوه جان می‌دهد، اما جانش را فدای چیزی نمی‌کند جز یاد و خیال خوب تو که در شب به سراغش می‌آید.

برداشت: در گوش من گفتی که چیزی از طرف محبوبم به من بگوید. نگو که نمی‌دانم؛ شاید هنوز در یادم هست.

برداشت: راز تو را در دل خود پنهان کردم و شب را شاهد بر این پنهانی قرار دادم. شب، به خاطر کارهای تاریک و پنهان، عبادت‌ها را پوشانده است.