رباعی شمارهٔ ۱۱۷۱

این ابیات به توصیف باغی اشاره دارند که بهار آن به زندگی و شکوفایی بخشیده است. شاعر از زیبایی‌های این باغ و تأثیرات مثبت آن بر خودش صحبت می‌کند. او به خاطر خوشحالی و سرمستی ناشی از عشق و خوشبختی، در حالت آرامش و خواب فرو می‌رود.