رباعی شمارهٔ ۱۱۶۸

در این شعر، شاعر پس از مدتی دوری به معشوق خود بازمی‌گردد و به نشستن در کنار او می‌پردازد. او از عشق و اشتیاقش صحبت می‌کند و می‌گوید که هر وعده و پیمانی که بدون وجود معشوقش بسته بود، به محض دیدن روی او، همه را فراموش کرده است.