با درد بساز چون دوای تو منم
در کس منگر که آشنای تو منم
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر از درد و رنج به عنوان یک واقعیت زندگی سخن میگوید و به این نکته اشاره میکند که او خود دوای دردهای محبوبش است. او از محبوب میخواهد به دیگران نگاه نکند و به او توجه کند. همچنین، اگر محبوبی کشته شود، او از آن به عنوان شکرگزاری یاد میکند و میگوید که او خونبهای محبوبش است. بنابراین، این ابیات به عشق و فداکاری در روابط عاطفی اشاره دارند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گر کشته شوی مگو که من کشته شدم
شکرانه بده که خونبهای تو منم